سعیده علیرضایی

اگر از بیشتر والدین نوجونان بپرسید بزرگ‌ترین دغدغه‌شان چیست، احتمالاً جواب‌هایی شبیه این می‌شنوید:
• «هر چی می‌گم انگار به دیوار می‌گم.»
• «قبلاً باهام درد و دل می‌کرد، الان حتی جواب سلامم رو هم کوتاه می‌ده.»
• «حرف دوستش رو قبول می‌کنه، ولی حرف من نه.»
بیشتر والدین تصور می‌کنند مشکل اصلی، تغییر رفتار نوجوان است؛ اما واقعیت این است که این رفتارها معمولاً فقط نشانه هستند، نه اصل ماجرا.

«نمی‌فهمم چرا این کار را کرد!»
اگر این جمله را بارها درباره فرزند نوجوانتان گفته‌اید، تنها نیستید.
شاید نوجوانتان با اطمینان کامل تصمیمی بگیرد که از نظر شما کاملاً اشتباه است. شاید بارها قول بدهد کاری را تکرار نکند، اما چند روز بعد دوباره همان رفتار را انجام دهد. شاید تحت تأثیر دوستانش تصمیمی بگیرد که خودش هم بعداً از آن پشیمان شود.
خبر خوب این است که بسیاری از رفتارهای نوجوان، نتیجه یک مغز در حال رشد است؛ نه یک شخصیت خراب.

«هر بار می‌خواهم با پسرم صحبت کنم، دعوا می‌شود.»
«دخترم فقط جواب‌های یک کلمه‌ای می‌دهد.»
«اصلاً دیگر با من درد و دل نمی‌کند.»
اگر این جمله‌ها برایتان آشناست، بدانید تنها نیستید.
بیشتر والدین تصور می‌کنند برای اثرگذاری بیشتر باید حرف‌های بهتری بزنند؛ اما واقعیت این است که مشکل معمولاً محتوای حرف‌ها نیست، بلکه شیوه گفت‌وگوست.

«هر کاری از دستم برمی‌آمد انجام دادم، اما دیگر روی فرزندم اثری ندارم.»
این جمله را بسیاری از پدر و مادرهایی می‌گویند که با امید و نگرانی برای پیدا کردن راه‌حل، ساعت‌ها در اینترنت جست‌وجو می‌کنند.
بعضی‌ها به دنبال یک جمله جادویی هستند.
بعضی‌ها تصور می‌کنند اگر قانون‌های سخت‌گیرانه‌تری بگذارند، همه چیز درست می‌شود.
برخی هم آن‌قدر خسته شده‌اند که دیگر هیچ تلاشی نمی‌کنند.
اما شاید مهم‌ترین سؤال، سؤال دیگری باشد.